19/5/2006 - SON SÖZ ANNEM'İN...

Dört erkek evladı büyütmek, onları adam etmek kolay değildi. Hele ki babasız, hele ki kocasız... Hayat okulunun en ağır sınavlarını verdiği yetmediği gibi Evren'le, Ziya'yla, İbrahim'le defalarca ÖSS'ye girdi girdi çıktı. Evlatları kazanamayınca en büyük acıyı o yaşadı. "Yemeyeceğim içmeyeceğim, sizi okutacağım." dedi hep ve 2 Haziran'da "çay arkadaşı" Evren'i, seneye "çekirdeksiz üzümü" Ziya ile en küçüğü İbrahim'i mezun edecek üniversiteden. Annelik görevinin yanında babalık görevini de üstlenen Safiye Sultanımız, üç üniversiteden mezun oluyor...

ve SON SÖZÜ ANNEM SÖYLÜYOR...

[15 Mayıs Merkez Kampüs / Çekim: Selda ARSAK]

İki numara esmer güzelime… Çok düşünen, az konuşan Evrenim benim. Küçüklüğünden beri sorumluluğu bildin, bir kere olsun “dersini çalış, ödevini yap” dedirtmedin. Hayatta nadir görülen kaliteli insanlardan birisin. Nerede ne yapacağını bilen, gayet mütevazı ve dürüst, dürüst olduğu kadar da dost, arkadaş canlısı birisin. Ağırbaşlı, olgun, karşıdan bakıldığında ne kadar ciddi görünsen de, konuşmaya başlayınca eğlenceli ve hoşsohbet bir kimliğe sahipsin. Bu halinle seni çok seviyorum. Kardeşlerinin içinde siyah boncuğumsun. Attığın her adımda kararlısın. Hep böyle kararlı ve dost canlısı kal. Kalbinin derinliklerinde saklı olan içtenliği, sıcaklığı herkesin görmesine izin ver. Yavrum benim, seninle her zaman gurur duyuyor, hayatta başarılı olman için dua ediyorum. Yolun ve kalp gözün hep açık olsun. Başarılar ve mutluluklar… Seni seven ANNEN